Strojenie DSP krok po kroku – jak to robimy w warsztacie

1Najpierw odsłuch i rozmowa

Zaczynamy od słuchania auta razem z Tobą, na Twojej muzyce. Pytamy, co przeszkadza: dźwięk „z drzwi”, dudniący bas, ostra góra. Ustalamy też, jakiego efektu oczekujesz – jedni chcą więcej basu, inni czystego wokalu.

Sprawdzamy, jaki system audio ma auto: podstawowy czy markowy, z fabrycznym wzmacniaczem czy bez. Od tego zależy, jak podłączymy procesor i jakie ustawienia wejścia będą potrzebne.

Wskazówka: przyjedź z ulubioną muzyką – w telefonie albo na pendrivie. Na niej słuchamy auta przed strojeniem i po nim.

2Podłączenie i sygnał wejściowy

Procesor albo wzmacniacz z procesorem wpinamy w fabryczną instalację na dedykowanej wiązce – bez cięcia przewodów – i chowamy pod fotelem, za schowkiem albo w bagażniku. W programie przypisujemy kanały do głośników i sprawdzamy, czy każdy gra tam, gdzie powinien.

W autach z fabrycznym wzmacniaczem sygnał bywa już „obrobiony”: podzielony na pasma, z fabryczną korekcją i opóźnieniami. W programie Audiotec Fischer jest na to analiza sygnału wejściowego – wykrywa fabryczne filtry i korekcję, a my je wyrównujemy, zanim zaczniemy właściwe strojenie. Sygnały z kilku fabrycznych wyjść, np. osobno dla tweetera i głośnika w drzwiach, procesor potrafi złożyć z powrotem w pełne pasmo.

3Filtry: podział pasma między głośniki

Każdy głośnik dostaje swoje pasmo. Tweeter ma filtr górnoprzepustowy, który chroni go przed niskimi tonami – za nisko ustawiony mógłby go uszkodzić. Głośnik w drzwiach gra środek i bas, a subwoofer najniższe tony.

Częstotliwość podziału i nachylenie dobieramy do konkretnego modelu głośnika i miejsca montażu, a sprawdzamy pomiarem. W programie wybieramy też typ filtra – np. Butterworth albo Linkwitz – i nachylenie, w krokach co 6 dB na oktawę.

4Opóźnienia: scena na środku deski

Dźwięk z każdego głośnika ma inną drogę do Twojej głowy. Mierzymy ją mikrofonem w miejscu głowy kierowcy, a program procesora liczy opóźnienie każdego kanału. Najdalszy głośnik zostaje bez opóźnienia, najbliższy dostaje największe.

Odległości w tabeli są poglądowe – w każdym aucie inne. Liczby z pomiaru to punkt wyjścia: na koniec przesuwamy opóźnienia o drobne wartości na słuch, aż wokal stanie dokładnie na środku.

5Pomiar i korektor

Do pomiaru używamy szumu różowego i mikrofonu pomiarowego. Mikrofon przesuwamy w okolicy głowy, między uszami – pomiar w jednym punkcie za bardzo zależałby od przypadkowych odbić. Analizator pokazuje charakterystykę z rozdzielczością 1/3 oktawy.

Celem nie jest płaska linia. W aucie stroimy do krzywej docelowej opracowanej dla samochodów – płaska charakterystyka sprawdza się w domu, nie w kabinie.

Korektorem ścinamy szczyty. Wąskich, głębokich dołków nie podbijamy – to zwykle wygaszanie fal, którego korektor nie naprawi, a mocne podbicie tylko obciąża głośnik.

6Subwoofer i faza

Subwoofer zgrywamy z głośnikami z przodu. Jeśli faza jest odwrócona, bas z subwoofera i z drzwi przy częstotliwości podziału się znosi – na pomiarze widać dołek. Ustawiamy wtedy fazę (0 albo 180°, a w procesorze także drobniejsze kroki) i opóźnienie subwoofera, aż bas się sumuje.

7Strojenie na ucho i odbiór

Kończymy wspólnym odsłuchem. Jeśli wolisz więcej basu albo łagodniejszą górę, poprawiamy ustawienia od razu. Nawet najlepszy pomiar nie zastąpi słuchania – dlatego ostatnie słowo ma ucho.

Zależnie od procesora część ustawień zmienisz sam – pilotem albo w aplikacji, np. głośność basu czy wybór zapisanego ustawienia. Opóźnienia, filtry i korekcję ustawiamy przy strojeniu.

Montaż i strojenie zajmują zwykle jeden dzień.

8Korekta po kilku tygodniach

Ucho przyzwyczaja się do nowego brzmienia. Po kilku tygodniach jazdy możesz przyjechać na korektę strojenia – dopasujemy je do tego, jak słuchasz na co dzień.

Co ustawia procesor i dlaczego auto go potrzebuje, opisujemy w artykule Co to jest procesor DSP.